Stay Signed In
Do you want to access your site more quickly on this computer? Check this box, and your username and password will be remembered for two weeks. Click logout to turn this off.
Stay Safe
Do not check this box if you are using a public computer. You don't want anyone seeing your personal info or messing with your site.
Dit was onze eerste hond, Spike een Boxer.
Spike is geboren op 6 Mei 1994 en overleden op een leeftijd van bijna 11 jaar op 5 April 2005.
Op 5 April begonnen wij samen, jij, je baas en ik
Aan jou laatste auto rit.
De weg naar de dierenarts was lang
De hele weg gezwegen, wat waren wij bang
Bang voor wat ging komen
Dat onze tijd met jou ons zou worden afgenomen
Eenmaal daar binnen werd jou vonnis geveld
Hij zei dat jou laatste minuten waren geteld
Daar sta je dan met een oude zieke hond
Even wordt het zwart om mij heen en voelen mijn benen geen grond
Maar jou gebroken ogen houden mij echter op de been
Ik zie je denken, vrouwtje laat mij ook nu niet alleen
Ik heb mijn armen om je heen geslagen
Met de bedoeling om je nooit meer los te laten
Naar mijn gevoel werd mijn verstand mij op dat moment ontnomen
Ik weet nog dat ik dacht ik moet hier samen met hem weg zien te komen
Zachtjes hoor ik de dierenarts tegen ons praten
Nooit vergeet ik meer wat hij zei
Als je van hem houdt laat hem dan hier bij mij
15 minuten later was alles voorbij,
Mijn, onze lieveling was er niet meer
Samen met hem stierf er iets in mij
Egoïstisch?
Als twee grote ogen je vragen,
Help me, want ik voel me niet zo fijn
Mag je dan, terwijl je zelf voelt ‘dit is het einde’,
Egoïstisch zijn?
Als je van de arts hoort, dit komt nooit meer goed,
En hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen
Egoïstisch zijn?
Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan voorgoed
En je zonder hem naar huis toe moet
Met de riem in je handen en een hart vol pijn
Dan probeer je jezelf te overtuigen, dit is het beste
Ik mocht niet egoïstisch zijn.
Vele jaren was hij bij ons
Elke dag was een feest
En al die fijne jaren is hij zelf
Niet een keer egoïstisch geweest
Een dag als zovele.
Sinds gister een erbij.
Het kan mij niets meer schelen.
Want jij bent niet meer bij mij.
Nooit zal ik je vacht meer voelen.
Nooit sta jij naast mijn zij.
Niemand weet wat wij bedoelen.
Maar al jouw leed is nu voorbij.
Bijna elf jaren oud en steeds gezond.
Vriendelijk en superzacht.
Wat kan je houden van een hond.
Dat had ik nooit verwacht
Van al die jaren van samen zijn,
komt toch een keer de tijd dat ik alleen moet zijn.
Het kwam voor mij nog veel te vroeg,
na 11 jaar, ik je naar je grafje droeg.
Je was mijn vriend, mijn grootste kameraad,
zonder jou ben ik alleen en weet mij geen raad.
Spike jou te missen,
het doet zo'n pijn, het is niet uit te wissen.
Je was mijn steun en toeverlaat,
ik kon altijd bij jou te recht als het moeilijk gaat.
Je bent nooit uit mijn gedachten,
en herinner mijn die tijd dat wij zo om jou lachten.
Je was een boef van eerste klas,
ik wou dat je nog bij mij was.
Het waren 11 jaren om nooit te vergeten,
Je bent en blijft mijn hondje,
ik hou nog steeds van jou dat gaat nooit over,
dat moet je nog even weten.
Lieve Mama, papa en Oma
Het was gisteren een akelige dag
en ik weet dat jullie heel erg verdrietig zijn.
Maar wees niet ongerust.
Ik ben nu goed aangekomen na een lange reis.
Raadt eens wie de eerste was die ik zag?
Ricky, hij lag rechtuit op het gras onder de zon.
Hij werd zo blij toen hij mij zag.
Wij hebben het weer heerlijk samen en ik kan hem weer schoon
houden, want hij was natuurlijk alweer vies, zijn oren heb ik ook
helemaal schoon gekust.
Wat een beetje vreemd is, wij kunnen allebei
weer goed lopen, net alsof wij jonger zijn geworden, het gaat snel hoor.
Wij missen jullie wel heel erg, alle liefde, aandacht en knuffels.
Maar, vergeet niet dat wij jullie altijd in de gaten zullen houden vanwaar wij
zijn. Wij kunnen jullie nog altijd voelen, horen en zien. Alleen jammer
dat jullie ons niet kunnen zien...
Heel veel liefs van Spike en van Ricky natuurlijk.
Ben hem kwijt
Na bijna 11 jaar is ook jou moment gekomen
Even herkende ik het gevoel
Niet vanuit de realiteit
Maar alléén vanuit mijn dromen
Heb altijd geweten dat ik je niet zou kunnen loslaten
Maar je was op, en gaf je er langzaam aan over,
je had je vastberadenheid overwonnen
Heb zachtjes gebeden , maar het mocht niet baten
Want jou reis was al begonnen
Je was op reis naar de " rainbowbrigde "
Ver weg van hier , ver weg van mij
Je keek nog heel even achterom en zag dat ik huilde , ik wou je zo graag terug
Maar je kon je reis niet meer onderbreken en sloot je hulpeloos aan in de hemelse rij
Helemaal overdondert door emoties en gevuld door intens verdriet stond ik daar
En voelde de grond langzaam onder mijn voeten verdwijnen
Kon het gewoon niet geloven , maar zag jou levenloze lichaam,
en wist toen , het was waar
Diep van binnen had ik het kunnen weten ,
want ik had je in het voorgaande uur langzaam weg zien kwijnen
Zoveel herinneringen en zo veel pijn
Je was mijn allerliefste maatje , mijn huisgenoot …..
Ondanks dat ik smeekte of we voor altijd samen zouden zijn
Zijn mijn gebeden niet verhoord ,
want ik ben je kwijt , je bent er niet meer , je bent dood
Kan er moeilijk mee omgaan ,het verdriet lijkt onverdraagzaam
Wil niets liever dan dicht bij je zijn
En voel mijn ogen weer branden , de zoveelste traan….
Wist dat dit moment een keer zou komen ,
heb er zoveel over nagedacht maar doorzag niet deze intense pijn
Mis je zo ontzettend ,zonder jou is mijn leven niet meer compleet
Wetend dat je een heel fijn leven hebt gehad
En wetend dat jij wel voelt dat ik je nooit vergeet
Ben je meer dan bijzonder voor mij, je blijft mijn allerliefste schat
Het grote verdriet.
In deze wereld vol van haat, geweld ,en nijd,
werden wij door de komst van onze "Spike" zeer verblijd.
Na bijna 11 jaren van liefde ,vriendschap, en gein,
hebben wij nu heel veel pijn.
Nu hebben wij zeer veel verdriet,
omdat die "grote kleine vent" ons verliet.
Als wij weer eens hebben gegriend,
komt onze andere kleine vriend.
Hij kijkt ons aan met droeve blikken,
om dan de tranen weg te likken.
Daarom willen wij ieder laten weten,
Dat wij onze "grote vriend" nooit zullen vergeten.
Spike kreeg je als voornaam
Assenstein (van) was je achternaam
Reuze fijn was de tijd met jou
Daarom vergeet ik jou niet gauw
Onlangs moest ik je node inlaten slapen
Verlies van jou,
ik moest al mijn moed bijeenrapen
Onze Spike is er nu niet meer
Niemand weet, het doet zo zeer
Aan alle leuke dingen met hem wil ik nu denken
Moet hem zijn zielenrust schenken
Maar het doet elke dag nog pijn
Ergens vind ik het toch fijn
Lijden van jou is nu voorbij
Om daar aan te denken vind ik het best
Een foto en de herinnering is alles wat me nog rest!
Ik herinner me nog de dag dat je bij ons kwam,
je was nog zo klein en je zette ons al in vuur en vlam.
Je hebt ons nu, na ruim 10 jaar moeten verlaten,
we kunnen het moeilijk accepteren, het enige wat helpt is praten.
Praten over hoe goed jij het bij ons hebt gehad,
zo vaak dat we bijna het belangrijkste vergaten.
Want Spikey, jij was de zon in ons leven,
jij hebt ons zoveel liefde gegeven.
Zonder er iets voor terug te verwachten,
dus Spike jij blijft altijd in onze gedachten.
We zullen echt nooit vergeten wat voor een gouden hond jij was,
hoe jij lag te rollen in het groene gras.
Schat, jij zult ons deze moeilijke stap vast niet verwijten,
het was een verschrikkelijke keuze en ik hoop dat de pijn ooit zal slijten.
VRIEND bedankt voor alles en tot ziens.
Als puppy van 10 weken kwam je bij ons in huis
en je voelde je al meteen thuis.
Je kon zo trouw waken,die taak nam je hoog
want je verloor ons geen seconde uit het oog.
Ook in tijden van verdriet was jij een kameraad
en je troostende kop op mijn knie gaf veel baat.
Met je trouwe hondenogen verdreef je mijn pijn
en je opbeurende likjes mochten er ook altijd zijn.
Nu bijna 11 jaar later ben je er niet meer
wat doet dat onbegrijpelijk veel zeer.
Veel mooie jaren heb je ons gegeven
daarom zullen wij je nooit vergeten.
Wij hopen dat je over ons blijft waken
als een veilig en lichtend baken.
Lieve schat,slaap nu maar fijn
in gedachten zal jij altijd bij ons zijn.
Het doet nu heel veel pijn
maar eens zullen we weer bij elkaar zijn.
Waarom moest jij mij verlaten mijn lieve Spike,
mijn lieveling, mijn beste vriend
Hoe moet ik dit nu verwerken,
waaraan heb ik dit verdiend
Spike, zonder jou zijn doet zo’n pijn
Kon ik nog maar even bij je zijn
Je was zo trouw en lief, voor mij onmisbaar
Kon ik je nog maar voelen lieve Spike, heel even maar.
afscheid,
ik kan het niet.
het doet me teveel verdriet.
ik zeg liever "tot ziens",
we zien elkaar weer.
zo doet afscheid nemen minder zeer.
ik zie je nog zo voor me,
ronde bruine ogen,levendig en ondeugend.
een staartje kwispelend van geluk.
lieve beest,
met jou was het leven een feest.
ik kan je niet meer zien,
ik kan je niet meer knuffelen.
ik kan je mijn warmte niet meer geven,
het enige wat ik je nog wil geven,
is een mooi plaatstje in mijn hart,
waar je voor altijd jezelf kunt zijn.
Nooit meer
Nooit meer, kijk jij me met je trouwe hondenogen aan
Nooit meer, kan ik met je wandelen gaan
Nooit meer, een aai over je zachte hondenkop
Nooit meer, bewaak je , of ren je ons terrein weer op
Nooit meer, bedelen om een koekje
Nooit meer, buiten in de schaduw,in een hoekje
Nooit meer, je blijdschap als er bezoek komt
Nooit meer, als de bel gaat je geblaf, of als je gromt
Nooit meer, bij verdriet troost zoeken bij jou
Nooit meer, jij bent de enige die ik vertrouw
Nooit meer....nooit meer...
Wat zal ik je missen mijn lieve Spike
waarom moest jij weg van mij.
en bleef je niet aan mijn zij.
waarom kon jij niet bij mij blijven.
en kan ik alleen dit gedicht nog maar aan jou schrijven.
waarom kan ik je niet meer zeggen hoeveel ik van je hou.
ik wil je nog zoveel zeggen juist nou.
het doet me veel pijn dat jij nu weg bent.
jij was mijn lieve grijze vent.
jij was mijn beste kameraad.
en waar je nu ook heen gaat,
ik wil je even laten weten nou,
dat ik zielsveel van je hou.
Wat hebben we van hem genoten,
hard gelachen, soms gebruld,
Hij kwam zo lekker bij je gekropen,
kroelen kon hij als geen andere hond.
Hij vulde een plaats in ons leven en je kon zo houden van,
Hij kon je zoveel liefde geven, waar menig mens van leren kan.
We moesten hem een spuitje laten geven, zijn lichaam was moe en op,
het was voor hem geen leven.
Ook je maatje Django zal je erg missen,
naar zijn gedachten kunnen we alleen maar gissen.
Spike, je was op leeftijd, bijna 11 jaar oud,
en voor ons allen een (vriend) van goud!
Spike, we houden van je!
Jaren zijn inmiddels verstreken,
het verdriet slinkt, dat is inmiddels gebleken.
Wat wij ons voorhielden was slechts valse schijn,
nee Spike........op je 11e verjaardag zou je er niet meer zijn.
Jij hebt ons zoveel geluk en liefde gebracht.
Dat ik zoveel van een hond kon houden,
nee......dat had ik nooit verwacht.
Het verdriet slinkt ja, maar de gedachten niet,
Kon je nog maar voor één keer onze grote man zijn.
